Η προδοσία, εδώ, κάνει την εμφάνισή της σα δικέφαλο τέρας που τυλίγει το Σμάιλι. Το ένα κεφάλι είναι η επαγγελματική, το δεύτερο είναι η προσωπική -ή αντιστρόφως αν προτιμάτε. Ακόμη κι αυτό το καταφανές γεγονός περισσότερο υποδηλώνεται παρά προσφέρεται στο πιάτο. Ούτως ή άλλως, συνειδητά έχει επιλεχθεί μια πορεία ασυνεχής την οποία εμείς οφείλουμε με εικασίες και διαπιστώσεις να μετατρέψουμε σε συνεχή ώστε το παζλ να συμπληρωθεί. Συνδημιουργοί σε μια -συχνά, ποιητικών διαστάσεων- ταινία, παλαιάς κοπής που δε συναντάμε εύκολα στις μέρες μας. Γι'αυτό κινδυνεύει να υποτιμηθεί, υπομένοντας καρτερικά την αναγνώριση της από την Ιστορία.
Διαβάστε περισσότερα
Η Κριτική δεν έχει επιβεβαιωθεί προς το παρόν από το προσωπικό του Critics.gr