Ο Ελευθερίου είναι ένας πονηρός αλλά όχι εμπνευσμένος συγγραφέας. Σύμφωνα με την κριτική των “Νέων”, περίπου το μισό βιβλίο είναι βιβλίο αγωνίας. Εγώ θα το έλεγα βιβλίο φλυαρίας. Το πρώτο τέταρτο είναι γεμάτο υποθέσεις του πρωταγωνιστή σχετικά με το τι θα μπορούσε να κάνει και τι θα μπορούσε να συνέβαινε στους άλλους, πραγμα που απλώς βοηθά στο να γεμίσει τις σελίδες του ο Ελευθερίου, πράγμα που εμμέσως παραδέχεται στη συνέχεια. Ακολουθούν διάφοροι παραλογισμοί, ουσιαστικά μια συρραφή εμπνεύσεων ή και βιογραφικών στοιχείων που ο συγγραφέας δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να αναπτύξει περισσότερο, οπότε τις πέταξε σε αυτό το έργο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο πρωταγωνιστής είναι...συγγραφέας. Αν ήταν φούρναρης ή γιατρός δεν θα προχωρούσε το πράγμα. Κάτι που βρήκα πολύ φτηνό είναι το ό,τι τα χώνει στο συνάφι του. Όσο για τον ρυθμό, πραγματικά, μπορεί κανείς να περάσει ολόκληρες σελίδες χωρίς η υπόθεση να προχωρά. Όσο για το φιλοσοφικό κομμάτι, είναι ελάχιστο. Καλύτερα να διαβάσετε κανένα άλλο βιβλίο σχετικά με τον θάνατο. Το ό,τι έχει πουλήσει 9.000 αντίτυπα δείχνει πόσο πολύ επηρρεάζει ο τύπος τον κόσμο.