Όσο κι αν σας φανεί περίεργο, έχω ακούσει το δίσκο πάρα πολλές φορές και δε μπορώ να γείρω την ζυγαριά προς μια πλευρά. Ίσως αυτή να είναι και η μαγεία του άλμπουμ. Να θέλει να σε μπερδέψει ή να σε κάνει να ασχοληθείς μαζί του πάρα πολύ. Οι Anthrax προσπάθησαν να συνδυάσουν τον ήχο του τότε με το σήμερα, κάτι που θεωρώ λάθος. Αν θέλεις να το κάνεις πάλι, μαγκιά σου, αλλά μην κάνεις δηλώσεις στον τύπο για πισωγύρισμα κλπ. γιατί εκτίθεσαι. Κρατάω τις πολλές και καλές ιδέες που υπάρχουν διάχυτες σε όλο το δίσκο, αλλά όχι τον ήχο που ακούω από τα ηχεία μου. Χαίρομαι, από την άλλη, που οι Anthrax αποφάσισαν να μας χαρίσουν μετά από πάρα πολλά χρόνια κάπως αξιόλογα τραγούδια, που τα ακούς με μεγαλύτερη ευχαρίστηση, σε σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν.